Στέλιος Γ. Γκαράνης

Το Βρυσοχώρι είναι συχνά αποδέκτης ευχάριστων αλλά και δυσάρεστων ειδήσεων και γεγονότων, που αφορούν την προσωπική, οικογενειακή και κοινωνική ζωή των «όπου γης συγχωριανών μας». Κάθε φορά που η καμπάνα του Αγίου Χαραλάμπους χτυπά πένθιμα, οι Βρυσοχωρίτες σταυροκοπιούνται και ρωτούν να μάθουν ποιον αφορά το δυσάρεστο μαντάτο.

Στον μακρύ κατάλογο αυτών που φεύγουν για το ουράνιο ταξίδι, προστέθηκε την Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου 2007 ο Στέλιος Γκαράνης, γιος του αείμνηστου φιλοπάτριδος τραπεζικού και εξέχοντος συγχωριανού μας Γεωργίου Στ. Γκαράνη, που κατασκεύασε με προσωπική του δαπάνη το 1959 το πρώτο υδραγωγείο με δίκτυο ύδρευσης στον πάνω και κάτω μαχαλά του χωριού, και της συγχωριανής μας Σταματίας Νικ. Σιανίδη.

Ο Στέλιος γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1927 στην Αθήνα και είναι εγγεγραμμένος στα μητρώα αρρένων της Κοινότητας Βρυσοχωρίου με Α/Α 1. Το 1939, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Κύπρο, όπου ο πατέρας του ανέλαβε τη Διοίκηση της Τράπεζας Κύπρου και ήταν από τους στενούς συνεργάτες του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Ο Στέλιος σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα των ΗΠΑ. Εργάστηκε αρχικά ως πολιτικός μηχανικός και στη συνέχεια ασχολήθηκε με διάφορες επιχειρήσεις, όπου διακρίθηκε και αναδείχθηκε σε επιτυχημένο επιχειρηματία.

Ο Στέλιος ήταν άνθρωπος με συγκροτημένη προσωπικότητα, μεθοδικός, σοβαρός και υπεύθυνος. Διακρινόταν για τον ακέραιο και ειλικρινή χαρακτήρα, τα φιλικά και φιλόξενα αισθήματα, την εντιμότητα, το ήθος, τον δυναμισμό, τη ζωντάνια, την αποφασιστικότητα και την υποδειγματική ευγένεια και καλοσύνη. Ενεργός και δραστήριος πολίτης απολάμβανε ευρύτατης αποδοχής, αναγνώρισης και εκτίμησης στην κοινωνία της Λευκωσίας.

Καταξιωμένος επιχειρηματίας αναδείχθηκε σε σημαντικό παράγοντα της Λευκωσίας, όπου διετέλεσε διαδοχικά πρόεδρος:

• της Ομοσπονδίας Εργοδοτών και Βιομηχάνων·
• του Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού·
• του Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού·
• της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου.

Το 1956 παντρεύτηκε την Καίτη Πιερίδου, κόρη επώνυμης και επιφανούς οικογένειας της Λευκωσίας. Απέκτησαν δύο παιδιά, το Γιώργο και τη Μυρτώ, τα οποία μεγάλωσαν, ανάθρεψαν και αποκατέστησαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ευτύχησαν να χαρούν και να καμαρώσουν πέντε εγγόνια, δύο από το Γιώργο και τρία από τη Μυρτώ.

Η κηδεία του έγινε στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Λευκωσίας, παρουσία των οικείων του, συγγενών, γνωστών και φίλων της οικογένειας, που προσήλθαν για να του απευθύνουν τον ύστατο χαιρετισμό και να τον συνοδεύσουν στην τελευταία του κατοικία. Έφυγε διακριτικά και αθόρυβα, αφήνοντας πονεμένους και απαρηγόρητους σύζυγο, παιδιά, εγγόνια, συγγενείς, γνωστούς και φίλους.

Ο Μ.Ο.Σ. και η Συντακτική Επιτροπή εκφράζουν στους οικείους του και στους λοιπούς συγγενείς «θερμά συλλυπητήρια» και εύχονται να είναι ελαφρύ το χώμα της Λευκωσίας που τον σκέπασε.

Ας μείνει «αιωνία η μνήμη του»!